هیچ وقت فک نمی کردم معلمی انقد شیرین باشه.امروز آخرین روز کلاس بود و امتحان عملی .هنوز کلاس تموم نشده دلم برا تک تکشون تنگ شده ،حتی واسه  جیغ و داد کشیدنا و چونه زدناشون برا زمان برگزاری امتحان،برا بهانه آوردناشون (که خانوم امروز اونقد باد شدید بود وقتی رسیدم در موسسه منو پرت کرد کنار خونمون حالا شما بگین تقصیر من بوده ؟!!!).

دارم به خاطره هاشون که دونه دونه برام آوردن نگا می کنم ،لذت خوندنشون حتی از روزای قشنگی که داشتم شیرین تره. مثلا"

مدام در ذهن خود به دنبال خاطره ای شاخص می گشتم  البته شاخص ترین آنها  همین قضیه جلسه آخر بود   یعنی قضییه آن سوسک   نگو ن بخت بود که بیشتر از آنکه او باعث ترس بچه ها شود ،هم همه  و ولوله بچه ها  وفرار کردن بغضی از بچه ها با عث سر گیجه و دست پاچگی آن سوسک بیچاره شد  که در نهایت این غائله با کشته شدن سوسک به دست توانای صغری که اتفاقا״از اقوام ما است به پایان رسید بر خلاف سایر بچه ها من بر سر جای خود نشسته بودم  و فقط پاهایم را از زمین برداشته و به صندلی  دیگر تکیه داده بو دم  که مبادا آن سوسک توسط من کشته شود آخر به یاد دارم که معلم بینش دوران دبیرستان من می گفت :در جایی خوانده ام که به این دلیل ما صدای مورچه ها را نمی شنویم که آنها از لگدمال شدن توسط ما آنچنان جیغ و داد می کشند  وفریاد می زنند  که از بس صدایشان بلند است و  چندین برابر صدای فریاد انسانها است  به دلیل با لا بودن زیاد ولوم صدایشان گوش ما طاقت شنیدن صدایشان را ندارد و به طور علمی هم ثابت شده به همین دلیل گاهی فکر می کنم که من نباید نه تنها به مورچه بلکه به سایر جک و جانوران (به قول خودمان) آزاری نرسانم و با دست و پای خود باعث  آزارو اذیت آنان نشوم ، البته تعجب نکنید این تا زمانی است که به جز من کسان دیگری در محل وقوع حادثه باشند اما اگر زمانی تنها باشم  به ناچار به دفاع از خودم می پردازم و جان خودم را نحات می دهم و بعد از این تفاسیر به شرح کلاس و اوضاع قمر در عقربی که سوسک ایجاد کرده بود بر می گردم ،من که زیاد نترسیده بودم ولی بعضی بچه ها خیلی ترسیده بودند اما اگر موش در کلاس دیده می شد حقیقتا״خیلی می ترسیدم و یا شاید از کلاس فرار می کردم چون واقعا״از موش بی نهایت می ترسم.(ک-ف)