انگار یکی پاشو گذاشته رو دلم و مرتب داره فشار می ده،هرچی هم که دارم داد می زنم دردم می آد، انگار نه انگار.نمی دونم باید چند ساعت دیگه گریه کنم که پاشو بلند کنه،حتی نمی دونم حتی نمی دونم چند روز دیگه شایدم چند ماه دیگه.تمام تلاشا،جلسات پی در پی مشاوره،بیرون زدنای وقت و بی وقت وتمام اون چه که تو این مدت جمع کرده بودم تا بتونم سر پا بایستم همه و همه با یه خبر کوچیک که هم زمان شد با یک اتفاق کوچیک تر از بین رفت.

نه دیگه حتی ادا در آوردنای "م" پشت تلفن هم نمی تونه آرومم کنه.می دونم مسخره است که از دیشب تا حالا دوبار خواستم خودم رو از بین ببرم که تموم شه این لعنتی.خسته ام از همه چی !

 

کجام؟ دارم چی کار می کنم با خودم؟ چرا همه چیز با من گیج می خوره؟ پار سال این موقع داشتم چی کار می کردم ؟ امسال این روزا دارم چی کار می کنم؟ همه چیز از یه کل کل ساده شروع شد (می گم که یادم بمونه)سر این که چه جوری یه کلمه ی خاص رو می شه درس نوشت.بعد از هفت ساعت هیچ کدوممون قبول نکردیم که کم آوردیم .امروز نشستیم دارم خودم رو براش می زارم زیر ذره بین.و اون هم.چقد تردید دارم.همه چیز درسته.بارها نشستم سبک و سنگین کرده.فایده نداره تلاشم برای ایراد گرفتن.خدایا چی کار کنم؟